„Polskie zabójczynie” - sprawa zabójstwa bielszczanina. Podejrzana rozpuściła zwłoki w wannie

- To mógłby wymyślić scenarzysta filmowy, a to wydarzyło się w realnym życiu - słyszymy w pierwszych minutach drugiego odcinka „Polskich Zabójczyń”. To wypowiedź Anna Szafrańska, dziennikarki, autorki artykułów o Florentynie N., byłej chemiczce z Tarnowa, która zamieniła swoją wiedzę zawodową w narzędzie zbrodni.

- Florentyna była kobietą po przejściach - opowiada dziennikarka.

Po szesnastu latach pracy w zakładach azotowych, w 1998 roku, po rozwodzie, kobieta zerwała kontakty z rodziną i zamieszkała w Katowicach. Tam nawiązała znajomość z Tomaszem K., młodszym o 25 lat mężczyzną, którego obecność z czasem okazała się kluczowa dla tragicznego rozwoju jej losów.

"Nowe życie Florentyna zaczęła u boku Stanisława W. - samotnika z Bielska-Białej, pogrążonego w żałobie po stracie matki" - czytamy w zapowiedzi odcinka.

Stanisław był właścicielem domu jednorodzinnego z przyległymi działkami, położonego w cenionej części Bielsko-Białej, który odziedziczył po rodzicach. Niedługo po ich poznaniu, Florentyna wprowadziła się do jego domu. Z czasem zaczęła wywierać wpływ na jego życie, dążąc do sprzedaży rodzinnego gruntu. Kiedy Stanisław zaczął podejrzewać jej prawdziwe zamiary, Florentyna podjęła zdecydowane kroki.

- Dochodziło do pewnych konfliktów między nim a Florentyną, która stawała się coraz bardziej zniecierpliwiona całą tą sytuacją - podkreśla Paweł Nikiel, rzecznik prasowy Prokuratury Okręgowej w Bielsku-Białej.

Zdesperowana Florentyna wciągnęła w swój mroczny plan byłego kochanka, Tomasza, z którym usiłowała otruć Stanisława. Niepowodzenie tego zamiaru nie powstrzymało jej. Zabiła mężczyznę w inny sposób, a następnie, z makabryczną precyzją, rozczłonkowała jego ciało piłą mechaniczną. Finałem zbrodni było rozpuszczenie zwłok w wannie wypełnionej kwasem, co świadczyło o jej chemicznej wiedzy.

Po zbrodni Florentyna usiłowała prowadzić normalne życie. Jednak kuzynka Stanisława, Barbara W., nie uwierzyła w jej relację o wyjeździe mężczyzny i rozpoczęła własne dochodzenie. Dzięki jej uporowi prawda ostatecznie wyszła na jaw, co doprowadziło do skazania Florentyny N., mimo braku odnalezienia ciała Stanisława W.