Bielszczanka skończyła 100 lat. Wyjątkowy jubileusz Zenony Seweryn

Pani Zenona Seweryn urodziła się 5 kwietnia 1926 r. w Sosnowcu, w tym też mieście spędziła dzieciństwo wraz z trojgiem rodzeństwa. Podczas wojny, jako nastolatka, ciężko pracowała jako robotnica przymusowa w hucie Katarzyna. Wojnę wspomina jako trwający przez pięć lat głód i strach.

Lata powojenne zetknęły ją z przyszłym mężem Oswaldem (dziś już nieżyjącym), z którym doczekała się dwóch synów, czterech wnuków i pięciorga prawnucząt, dzisiaj już nastolatków.
Szukając swojego miejsca na ziemi, mieszkała w kilku różnych miejscach, ale miłość do gór w końcu ściągnęła ją na Podbeskidzie — najpierw na Żywiecczyznę, a w końcu lat 70. do Bielska‑Białej, gdzie mieszka do dzisiaj, niezmiennie na Osiedlu Beskidzkim.
Otoczona rodziną i przyjaciółmi pani Zenona dzielnie walczy z atakującymi ją słabościami i chorobami. W codziennym życiu wspomagają ją zwłaszcza 79‑letni syn Janusz z żoną Danutą. Chętnie korzysta też z pomocy MOPS‑u i wolontariuszki Asi, z którą od razu znalazła wspólny język.

Pytana o ulubioną potrawę pani Zenona bez chwili wahania stwierdziła:
- To były zawsze słodycze. Zawsze muszę mieć coś słodkiego. Nieraz wnuk mówi: babcia, nie dawaj tyle słodyczy prawnuczkom. Ale dziewczynki, jak to dzieci, od razu lecą i wiedzą gdzie co jest.

Zachęcony słowami, że słodycze są dobre na długowieczność, Karol Markowski sięgnął po drugi kawałek sernika.

- Jeśli chodzi o dania obiadowe, to lubię pikantne, nie tłuste, ale dobrze doprawione, na ostro. No i jestem kluskowa. Zamiast ziemniaków robię sobie malutkie kluseczki śląskie - dodała pani Zenona.

Pani Zenona podkreśla też, że trzeba regularnie, co najmniej raz do roku, robić sobie badania.