Setne urodziny pani Ireny De Maria w Ewangelickim Domu Opieki SOAR

Irena De Maria urodziła się 20 lutego 1926 roku w Korniczu - w okresie II Rzeczypospolitej wieś leżała w powiecie kołomyjskim województwa stanisławowskiego, obecnie znajduje się na terytorium Ukrainy.

Jubilatka jest absolwentką Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Wrocławskiego, germanistką, pedagożką, znawczynią literatury oraz kultury niemieckiej i austriackiej, ma licencję pilota wycieczek zagranicznych.

- Mam dwie ojczyzny - Polskę i Austrię. Rodzice byli nauczycielami i zadbali o staranną edukację moją i rodzeństwa. Mama rozmawiała ze mną po polsku, a ojciec od wczesnego dzieciństwa uczył mnie mowy naddunajskiej - tak mówi o swojej młodości.

Irena De Maria na wiele lat związała się z Opolem i Opolszczyzną. Była członkinią Koła Młodych przy Oddziale Związku Literatów Polskich w tym mieście. Debiutowała w Almanachu Artystycznym Opole 1957. W tym samym czasie współpracowała z Dziennikiem Zachodnim, pisząc artykuły i reportaże związane z życiem kulturalnym i artystycznym środowiska opolskiego.

Koleje życia sprawiły, że zamieszkała w Bielsku‑Białej i poświęciła się przede wszystkim swojej ukochanej germanistyce.

W 2004 roku zadebiutowała pierwszym zbiorem swoich wierszy Zielone miniatury czasu, w których praktycznie - jak w zwierciadle - odbijają się wszystkie zainteresowania poetki: fascynacja przyrodą i refleksja nad stanem duchowości współczesnego człowieka.

Jeden z utworów:

ślady

coś przecież trzeba po sobie zostawić
jak ptak ślady na piasku
mewa krzyk w klejnocie bursztynu zamknięty
głaz pamięci w literach wyrytych mozolnie
kamienny posąg westchnienie po istnieniu

coś przecież trzeba po sobie zostawić
dlatego w księżycowej iluzji
koczuję z nadzieją
że spotkam natchnienie
i wejdę do Kraju Poetów.

Mottem życiowym jubilatki są słowa T. Gibson: Jako ludzie zostaliśmy zaprogramowani do miłości. Nie jesteśmy jedynie biologicznymi maszynami, których celem jest przetrwanie, ale istotami stworzonymi do pięknych szczęśliwych relacji.

Pani Irena nadal tworzy wiersze. W poezji stara się dociec przyczyn i źródeł rozwoju duchowości i osobowości jednostki. Jej utwory są przesycone miłością do człowieka, Boga i natury. Bardzo dużo czyta i, co niesamowite, nie używa do tego okularów.

Na co dzień otoczona jest gronem przyjaciół, którzy mają szczęście czerpać inspiracje z jej pięknej osobowości i radości z życia.