Poseł walczy o równy dostęp do in vitro

- W ciągu roku funkcjonowania programu potwierdzono już ponad 12 tys. ciąż, odnotowano też ponad 1600 urodzeń. To wielkie wsparcie dla par mierzących się z problemem bezpłodności i realne wsparcie dla polskiej demografii - podkreśla poseł Mirosław Suchoń.

Jednakże, mimo tych pozytywnych statystyk, pojawiają się głosy o nierównym dostępie do świadczeń. Poseł zwraca uwagę, iż „ze względu na uwarunkowania geograficzne ta równość funkcjonuje tylko na papierze”.

Procedura in vitro wymaga wielu wizyt lekarskich, od kwalifikacji, przez badania krwi, monitorowanie cyklu, aż po same zabiegi. Taka liczba wizyt może stanowić poważne wyzwanie dla pacjentów mieszkających daleko od ośrodków wykonujących procedury. W Polsce zaledwie 8 z 58 podmiotów zakwalifikowanych do programu znajduje się poza stolicami województw, co podkreśla skalę problemu.

- Taka liczba wizyt lekarskich może stanowić wyzwanie dla osób, które od najbliższej placówki wykonującej świadczenie dzieli wiele kilometrów - zaznacza poseł.

W związku z tym poseł Suchoń zadaje pytania do ministra zdrowia, m.in., czy planowane jest rozszerzenie liczby placówek realizujących procedurę in vitro w ramach refundacji?

Dodatkowo, proponuje rozwiązanie, w którym choć część badań mogłaby być wykonywana w najbliższym ośrodku zdrowia, a na same zabiegi pacjenci musieliby udawać się do placówek refundowanych. Wskazuje, że „zwiększenie dostępności świadczenia jest w interesie całego naszego społeczeństwa i jest konieczne z perspektywy faktycznej równości wobec prawa”.

Odpowiadając na pytania, Jerzy Szafranowicz, podsekretarz stanu w ministerstwie zdrowia, poinformował, że w przyszłości planowane są konkursy na nowych realizatorów programu, które mają na celu zwiększenie dostępności procedur.

- Zgodnie z obowiązującymi przepisami, realizator może zlecić podmiotom trzecim realizację badań laboratoryjnych - podkreśla.

Jednakże, co istotne, środki na realizację programu są przekazywane w formie dotacji i nie ma obecnie możliwości, aby część badań była wykonywana w placówkach najbliższych pacjentom, a nie w ośrodkach refundowanych.