Powstała dla K. Bathelta. Kamienica z centrum stała się zabytkiem

Budynek kamienicy przy pl. Żwirki i Wigury 12 wzniesiono ok. 1905 roku, dla piekarza Karola Bathelta, według projektu nieznanego autora. Obiekt wzniesiono w bezpośrednim sąsiedztwie starówki bielskiej i zamku, jako kamienicę secesyjną o bardzo bogatym wystroju architektonicznym. Datę budowy potwierdza inskrypcja datacyjna, zachowana na fasadzie obiektu, ulokowanego na narożnej posesji.

Secesyjna trzypiętrowa kamienica o zwartej podpiwniczonej bryle nakryta została dachem dwuspadowym krytym papą. Nad cylindrycznym narożnym wykuszem zastosowano wieżyczkę z hełmem, krytym blachą, ze sterczyną i kulą. Hełm flankowany jest przez attykę, na której są dwie pary kamiennych wazonów. Zachowano dekoracyjne kominy ceglane. Obie elewacje uliczne posiadają zachowany pełny wystrój architektoniczno-sztukatorski (częściowo zastosowany jest wtórny tynk kropiony).

Okładzina cokołu jest kamienna (rustyka „dzika”). Obiekt posiada dwa wykusze, a także stolarkę bramy dwuskrzydłową z nadświetlem, płycinową, z dekoracją snycerską, przeszkloną. Witryny są nowe, w pierwotnych otworach. Okna są prostokątne i arkadowe, o stolarce trójskrzydłowej z górnym skrzydłem uchylnym oraz trójskrzydłowej ze ślemieniem, sześciokwaterowej.

W okienkach piwnicznych częściowo zachowano secesyjne kraty kute. Według danych z lat 90. XX w. w sieni istniała posadzka ceramiczna, wzorzysta, mozaikowa. Historyczne stopnie kamienne były zużyte, z kolei drzwi wahadłowe o stolarce dwuskrzydłowej z nadświetlem. Klatka schodowa jest na rzucie półeliptycznym, zabiegowa: stopnie kamienne, balustrada secesyjna, kuta, z poręczą drewnianą; posadzki ceramiczne, wzorzyste.