„Włókniarze. Propaganda, rytuał, dziedzictwo” - nowa wystawa w Starej Fabryce

Bielsko-Biała przez dziesięciolecia kojarzone było z przemysłem włókienniczym. Fabryki, zakłady pracy, organizacje zawodowe, święta branżowe i oficjalne uroczystości współtworzyły rytm miasta. Wystawa „Włókniarze. Propaganda, rytuał, dziedzictwo” pokazuje, jak w czasach PRL budowano obraz włókniarza jako wzorowego pracownika, jak obchodzono Dzień Włókniarza i co dziś pozostało po świecie wielkich zakładów.

Ekspozycja nie jest jednak nostalgiczną opowieścią o minionej epoce ani prostą rekonstrukcją propagandy. To próba świeżego spojrzenia na historię pracy, rytuałów zakładowych i przemysłowej tożsamości Bielska-Białej. Wystawa pokazuje zarówno oficjalny język państwa, obraz przodowników pracy i uroczystości branżowych, jak również materialne ślady codzienności: fotografie, dokumenty, plakaty, pamiątki, odznaki, przedmioty związane z pracą i zakładowym świętowaniem.

Szczególne miejsce zajmuje temat Dnia Włókniarza - święta, które w PRL miało nie tylko charakter branżowy, lecz także propagandowy i społeczny. Wystawa przywołuje m.in. centralne obchody Dnia Włókniarza w Bielsku-Białej w 1966 roku, pokazując, w jaki sposób przemysł włókienniczy stawał się częścią oficjalnej opowieści o mieście, pracy i postępie.

Na ekspozycji zobaczyć można materiały pochodzące ze zbiorów Muzeum Historycznego w Bielsku-Białej oraz z instytucji partnerskich. Wśród prezentowanych obiektów znajdują się m.in. fotografie dokumentujące pracę i uroczystości zakładowe, plakaty propagandowe, projekty sztandarów, druki okolicznościowe, odznaczenia oraz pamiątki związane ze środowiskiem włókniarskim.

- Zależało mi na tym, żeby nie tworzyć muzeum PRL-u, ale spojrzeć na historię włókniarzy przez obrazy pracy, rytuały zakładowe i pytanie o dziedzictwo. Stara Fabryka jest miejscem, w którym tę historię można nie tylko oglądać, ale też przeżyć i do niej wrócić - mówi Mateusz Bielesz, kurator wystawy.

Wystawa została otwarta podczas Industriady 2026 i wpisuje się w refleksję nad przemysłowym dziedzictwem Bielska-Białej. Pokazuje, że dziedzictwo włókiennicze to nie tylko pamięć o dawnych fabrykach, lecz także historia ludzi, pracy, technologii, miejskich rytuałów i obrazów, które przez lata kształtowały wyobrażenie o przemysłowym mieście.